Izdırap, gece yarısında vuran gonk gibi,Tın tın öter, hoplatır yüreğimi âniden.Eski hülyâlarım ki, yok hiçbirinin dibi,Gelip boşalıverir hepsi başıma birden...
Izdırap, yalnız kaldığım anlardaki dostum,Ruhumu saran hafakan, kafamda yanan kor.İnleyeyim derim; inleyemez yutkunurum;Yanıp da dışa sızdırmamak doğrusu çok zor...
Izdırap, farklı farklı kendini hissettirir;Söyler hep ayrı telden söylediği her şeyi..Bir bilsen o beraberinde neler getirir;Hatırlatır bizlere insanlığı, sevgiyi.
Her gece bir sürü ilham, bir sürü de azap,Ve, düşünce kuşağında bir doğum sancısı..Azapsız dimağların görecekleri serap,Sancı bir haz, sancısızlık hayatın acısı...
Ey ızdırap; anladım ki her şey senin ile!Sen Hakk’a giden yollarda vuslata vesile.....................................................................................................................................