Bir göz ki görmüş O’nu, arar mı başkasını!Bir can ki duymuş O’nu, anar mı başkasını!
Aşk ile yanan insan, sînesi kebap olan,Duymuşsa O’nu candan duyar mı başkasını!
Aşktır gönül üstadı; çerağı onun ruhtur,Aşka âşık olanlar sorar mı başkasını!
Gönül tahtların tahtı, Süleyman’ı muhabbet,Hakk’ı gönlünde bulan, duyar mı başkasını!
Her şe’ni ayrı safâ bir mâşûk u pür-vefa,O’nunla vuslat olan anar mı başkasını!
Kullar O’na kul oldu, kulluğu cihan değer,Kullukta fahir bulan tutar mı başkasını!
Bulan o bulunmazı, duymuştur duyulmazıOnu duyan gönüller, arar mı başkasını!